Barbara Bush, twee muziekkorpsen en een vierjarige aan haar hand

Op 17 juli 1989 kwam Barbara Bush naar Wassenaar, bij Den Haag, om het nieuwe gebouw van de American School of The Hague te openen. Ze werd volgens de Leidse Courant op z'n Hollands ontvangen: aan de ene kant een carnavalskapel uit Zoeterwoude, aan de andere kant een fanfare uit Wassenaar, en daartussen dansende prinsen en prinsessen carnaval, in juli.

Eén korps is een welkom, twee korpsen zijn een incident.

Er waren zeshonderd gasten, vooral Amerikanen die in Wassenaar woonden, gekleed voor een First Lady. De krant noteerde, met echt Hollands gevoel voor understatement, dat de carnavalskapel op iets minder vruchtbare bodem viel. De schoolkinderen keken niet verrukt. Mevrouw Bush keek verrast, wat een gezicht nu eenmaal doet als er zonder waarschuwing een tuba losbarst.

Dan de toespraken. De directeur, die zijn publiek kende, merkte met een knipoog op dat een donatie van zo'n belangrijk Amerikaans echtpaar niet verkeerd zou vallen. De burgemeester van Wassenaar bood een kristallen glas aan en noemde Wassenaar de thuishaven van de Amerikanen in Holland. Mevrouw Bush sprak over Amerikaanse scholen in het buitenland, schonk de school een exemplaar van haar boek en onthulde een steen.

En er was een vierjarige.

Op een gegeven moment hechtte een jongetje zich aan de First Lady en pakte haar hand. Hij hield die de hele plechtigheid vast. Ze aaide hem over zijn bol, wat de krant als zijn beloning noteerde. In een half uur zorgvuldig geregeld welkom was de gast die het dichtst bij de eregast kwam juist degene die niemand had geregeld.

Ik ben de ouder van zo'n gast geweest. Op een receptie op de ambassade in Kopenhagen glipte de jongste, toen drie, tijdens de toespraken bij me weg. Ik vond haar door een rij mensen te volgen die hun best deden niet te glimlachen. Ze stond naast de ambassadeur, hield zijn broekspijp vast en legde uitvoerig uit dat ze een losse tand had.

Ze had geen losse tand. Ze had op de crèche gezien dat een ander kind er aandacht voor kreeg.

De ambassadeur luisterde uiterst hoffelijk. Hij vroeg of hij de tand mocht zien. Ze liet hem een volkomen vaste tand zien. Hij zei dat die inderdaad heel erg los zat. Sindsdien beschouwt ze hem als een goede vriend.

Mevrouw Bush vertrok na een half uur naar Amsterdam. De korpsen pakten in. Zeshonderd gasten gingen naar huis. De vierjarige had de belangrijkste hand in de zaal vastgehouden, en dat is een vak apart, dat geen fanfare je kan leren.

De jongste stuurt de ambassadeur nog elk jaar met kerst een kaart. Hij is met pensioen. Hij schrijft nog steeds terug, en vraagt hoe het met de tand gaat.