Ze beheerste het systeem van de school, en toen veranderde het

Joke van Zijl werkte als vrijwilliger op de administratie van een Nederlandse basisschool: boekhouding, leerlingadministratie en, als ze er ooit aan toekwam, de kasten. Elk takenlijstje op een kantoor heeft een punt ‘kasten’. Daar gaat planning over in hoop.

De directeur, Frank, gaf haar het gevoel dat ze erbij hoorde. Toen ze vroeg hoe het op zijn school ging, verbeterde hij haar: het was hún school. Dus het papierwerk was ook van haar.

Ze nam de handleiding van de leerlingadministratie mee naar huis en besteedde een schoolvakantie aan het onder de knie krijgen van het systeem. Het scheelde tijd. Het scheelde papier.

Toen stapte de school over op een ander systeem.

Frank lachte. Zulke overstappen gebeurden best vaak, legde hij uit, en daarom had hij weinig tijd gestoken in het leren van het oude.

Dit is het nuttigste advies dat iemand ooit op een schooladministratie heeft gekregen, en het kwam één vakantie te laat. Het nieuwe systeem moest weer geleerd worden. Nieuwe boekhoudcodes kostten nog een vakantie.

Ik herken de cyclus. Elke school waar mijn kinderen op hebben gezeten, is binnen een jaar na onze komst van ouderapp gewisseld. In Madrid leerde ik er een in het Spaans. In Kopenhagen leerde ik er een in het Deens, en daarna de opvolger, die ook in het Deens was, alleen nog Deenser. In Brussel beheerste ik een app die de september daarop met pensioen ging, en ik krijg er nog steeds meldingen van, over een sportdag in 2022.

En dan waren er de jarigen, die met traktaties naar de administratie kwamen, met twee vriendjes om de pen en de kaart te dragen. Joke hield stickers voor hen op voorraad en speurde winkels en markten af naar dingen die oudere leerlingen echt wilden hebben: raceauto's, motoren, muziekinstrumenten. Eén kind herinnerde zich een gele auto en vond die na het aanvullen nog steeds terug. Zijn vriendje wilde zekerheid over maart.

Een schooladministratie doet aan behoorlijk langetermijnplanning, vooral wat stickers betreft.

Een klein bezoekertje vroeg waar de gouden stickers vandaan kwamen. Joke wilde het niet zeggen. Bij de deur gingen de kinderen in een kluitje bij elkaar staan, en een van hen opperde dat er wel een website moest zijn die naar de stickers vernoemd was.

Er moet een systeem zijn. Tot die conclusie komt elk kind over volwassenen die precies lijken te weten wat ze doen.

Mij is dezelfde vraag gesteld over onze verjaardagscadeaus. De jongste gelooft dat daar een website voor bestaat, beheerd door mij, en ze heeft om het wachtwoord gevraagd. Ik heb haar verteld dat het systeem veranderd is.

Ze zegt dat Frank het haar wel verteld zou hebben.