Σαράντα λεπτά καφές, τρεις μέρες στο σπίτι

Το Κολλέγιο Αθηνών σέρβιρε κάποτε το βραδινό στους οικότροφους στις οχτώ και δώδεκα. Όχι στις οχτώ, όχι στις οχτώ και τέταρτο: στις 8.12, με σακάκι και γραβάτα. Ένας απόφοιτος το θυμόταν δεκαετίες αργότερα, και σου λέει τι είδους σχολείο αποφάσισαν να αφήσουν για έναν καφέ, ένα πρωί στα μέσα της δεκαετίας του 1980, δύο κορίτσια.

Το σχέδιο είχε ως εξής.

Έντεκα η ώρα. Ένα διπλό δίωρο χημείας ξεκινά χωρίς αυτές. Η θεωρία, αδιάσειστη στα δεκάξι, λέει ότι κανείς από το σχολείο δεν θα βρίσκεται στην Κηφισιά στις έντεκα το πρωί, γιατί όλοι από το σχολείο είναι στη χημεία.

Λίγο μετά. Ένα λεωφορείο από κοντά στην πύλη. Κηφισιά την άνοιξη. Ένα καφέ στην πλατεία, σιδερένιες καρέκλες, πλατάνια, δύο φραπέδες. Για σαράντα λεπτά είναι δύο άνθρωποι μέσα σε ταινία.

Ο καφές, όπως παραδέχτηκε αργότερα η μία, δεν ήταν καν πολύ καλός. Αυτή η λεπτομέρεια με πείθει ότι η ιστορία είναι αληθινή. Κανείς δεν επινοεί μέτριο καφέ.

Σαράντα λεπτά αργότερα. Κοιτάζουν το ρολόι και ανακαλύπτουν δύο πράγματα μαζί. Η χημεία τελειώνει σε είκοσι πέντε λεπτά. Το λεωφορείο της επιστροφής δεν περνάει αυτή την ώρα.

Η κοπάνα είναι ταξίδι μετ’ επιστροφής, και κανείς δεν σχεδιάζει το δεύτερο μισό.

Λεπτό ένα από τα είκοσι πέντε. Τρέχουν στον κεντρικό δρόμο. Κάποιος γνωστός τις παίρνει με το αυτοκίνητο.

Λεπτό είκοσι τέσσερα. Κατεβαίνουν τον δρόμο του σχολείου με το βήμα δύο ανθρώπων που έχουν κάθε δικαίωμα να βρίσκονται εκεί. Στο τέλος του δρόμου στέκεται ο υποδιευθυντής.

Ρώτησε πού ήταν. Στην Κηφισιά, είπε εκείνη που δεν ήξερε να λέει ψέματα. Γιατί, ρώτησε. Για καφέ, είπε η άλλη. Θα τα ξαναπούμε, είπε, και τα ξαναείπαν: τρεις μέρες αποβολή η καθεμιά, στο σπίτι, με γράμμα.

Και τώρα το κομμάτι που μου αρέσει περισσότερο. Όταν χρόνια αργότερα της ζήτησαν μια σχολική ανάμνηση, η απόφοιτος διάλεξε αυτήν, και είπε τις τρεις μέρες δίκαιες. Είχε παραβεί έναν σαφή κανόνα σε ένα σχολείο σαφές ως προς τους κανόνες του. Το ήξερε όταν ανέβηκε στο λεωφορείο.

Θα ήθελα να αναφέρω ότι τα δικά μου παιδιά δέχονται τις τιμωρίες με το ίδιο πνεύμα. Το περασμένο τρίμηνο ο μεσαίος έφαγε τιμωρία στο μεσημεριανό διάλειμμα επειδή βγήκε από το μάθημα των μαθηματικών για να «ελέγξει έναν θόρυβο», και έκτοτε έχει στήσει υπερασπιστική γραμμή μεγαλύτερη από την τιμωρία, με τον θόρυβο, το μάθημα, τον τόνο της καθηγήτριας και ένα προηγούμενο από την Τετάρτη Δημοτικού.

Ο άντρας μου, που ήταν επιμελητής, παίρνει το μέρος του σχολείου. Εγώ παίρνω το μέρος του μεσαίου, από συνήθεια και ιδιωτικά.

Ο υποδιευθυντής στο Κολλέγιο Αθηνών έκανε τη δουλειά του με μία φράση. Εμείς είμαστε σε διαμεσολάβηση από τον Σεπτέμβριο.